qui libros nimis paruo emit.

“Permutare libros uis?” ais mihi, bibliopola;
    “uendere” dicebas, iam pudor ora uetat.
Tot tantasque tibi chartas donare libenter
    ut possem ueni; sola uiatica des.

Quid iuuat in palma ueteres remanere, libelle,
    ingenio quorum pupula claudit iter?

Cicero in secundo libro de divinatione, quem non multo post necem Caesaris pauloque ante suae finem uitae edidit, haruspicum de portentis praecepta per iocum, ut mihi uidetur, redarguens “nam si ista” inquit “sequimur, quod Platonis Politian nuper apud me mures corroserunt, de re publica debui pertimescere, aut, si Epicuri de uoluptate liber rosus esset, putarem annonam in macello cariorem fore.”

Mus inhians epulis cenabat scripta Platonis:
   nulla putas, Cicero, damna subinde fore.
Paucos post annos subito res publica nulla,
   unde quod hic profers omne iacere patet.